Transgender


Gevangen in het verkeerde lichaam Vandaag spraken we af met Jason, een vlotte jongeman van 19 jaar. Hij is single, heteroseksueel en op zijn identiteitskaart staat nog enkele maanden dat hij vrouw is. Hij is geboren als transgender, voelt zich man maar zit gevangen in een vrouwenlichaam.


“The lies we tell other people are nothing to the lies we tell ourselves.”

- Derek Landy, Death Bringer -


Een valse coming out: ´ik ben lesbisch´

Wanneer ontstond het besef dat je anders was? Sinds mijn 6de levensjaar begon ik te beseffen dat ik anders was, maar op die leeftijd denk je daar niet verder bij na. Mijn ouders dachten dat het een fase was die wel weer zou overgaan. Vanaf mijn 9de gedroeg ik mij al als jongen. Ik voetbalde ook waardoor ze mij vaak aanspraken met “jongeheer” of “jongen”. Alhoewel mijn ouders dat een pijnlijke opmerking vonden, vatte ik dit op als een compliment. Ondertussen werd ik geconfronteerd met mijn eerste borstontwikkeling en mijn maandstonden, dat was verschrikkelijk. Mijn lichaam werd doodziek alsof het wist dat het niet bij mij paste. Op 12 jaar kwam ik uit de kast als lesbisch. Een woord dat vies aanvoelde telkens ik het gebruikte. Ik viel op meisjes maar toch voelde ik me geen lesbische. In diezelfde periode had ik ook een vriendin. Haar ouders stonden niet achter mij waardoor de relatie ten einde liep. Toen ik 15 was kregen we les over een transgender die meedeed aan de Olympische Spelen, ik herkende mij meteen in het verhaal. Zo had ik bijvoorbeeld net als deze atleet ook vaak mannelijke dromen. Thuis ging ik razendsnel opzoekingswerk doen en praatte ik erover met een leerkracht die mij ondersteunde om het tegen mijn ouders te zeggen. Doodsbang was ik om het hen te vertellen, ik wou absoluut niet teleurstellen. Uiteindelijk laaiden de gemoederen zo hoog op dat ik het eruit gooide tijdens een ruzie. Het was een shock voor mijn ouders, maar desondanks kon mijn moeder het snel aanvaarden. Mijn vader had iets langer nodig om het een plaats te kunnen geven.



In transitie

Hoe heb je je laten begeleiden? Omdat het een kostelijk traject is heb ik nog twee jaar moeten wachten nadat ik het mijn ouders heb verteld. Ze openden een rekening voor mij zodat ik mijn behandeltraject kon starten in Gent. Omdat mijn vader nog niet volledig overtuigd was nodigde ik hem uit bij mijn eerste gesprek bij de psycholoog. Dat zorgde ervoor dat mijn beide ouders zich volledig konden verzoenen met mijn beslissing, ik wou alle stappen zetten om lichamelijk volledig man te worden. Ik was psychologisch en emotioneel er volledig klaar voor. In december 2016 startte ik met het nemen van hormonen, in maart 2017 liet ik mijn borsten operatief verwijderen en in december 2017 liet ik mijn interne geslachtsorganen (baarmoeder en eierstokken) verwijderen. Nu sta ik op de wachtlijst om mijn vagina operatief om te vormen naar een penis. Deze wachtlijst is erg lang, pas in 2023 zal deze operatie uitgevoerd worden. Dan zal ik 24 jaar zijn.


Rechtstaand plassen en multiorgastisch

Voor welke operatie heb je gekozen? Er bestaan verschillende soorten geslachtsoperaties, maar ik heb gekozen voor een falloplastie. Hierbij zal men teelballen creëren en een penis van 13 centimeter. Men zal dan de huid van de bovenarm of het been gebruiken om de penis te construeren. Hierdoor kan ik geslachtsgemeenschap hebben en rechtstaand plassen. Het clitoris weefsel zal behouden blijven waardoor ik nog steeds zal kunnen klaarkomen en zelfs zoals de meeste vrouwen multiorgastisch zal blijven.



Praten, praten en nog meer praten

Heb je ook psychologische ondersteuning gekregen? In België wordt er een transgender traject aangeboden dat op maat aangepast kan worden op het individu. Ze vragen wat je voornemens zijn en je kiest hoe vaak je naar de psycholoog gaat. Ze geven je een grote keuzevrijheid in je traject. Omdat ik al erg ver stond in het proces kreeg ik al snel toestemming tot mijn operatie. Maar naast deze goedkeuring had ik enorm baat bij de gesprekken. Ik had een grote haat ten opzichte van mijn eigen lichaam ontwikkeld en kon erg moeilijk over mijn gevoelens en emoties praten. Dat is iets wat wij nooit geleerd hebben van thuis uit. Omdat de psychologische gesprekken in Gent doorgingen was het niet mogelijk om meer dan 1 keer per maand een gesprek te hebben. Vanwege deze reden kreeg ik van het CLB (Centrum Leerling Begeleiding) wekelijks een gesprek. De therapeuten hielden dan contact met elkaar.


Van Sarah naar Jason

Wie is je grootste steun geweest? De grootste steun kreeg ik van mijn mama en de psycholoog. Zij stonden altijd voor mij klaar. Maar ook mijn vrienden accepteerden mij direct. Ik ging op dat moment naar een Antwerpse school waar 80 % van mijn klasgenootjes van allochtone afkomst waren. Ze zeiden wel niets aan hun ouders dat ze met mij omgingen, want dan zouden ze het contact moeten verbreken. Omdat ze mij tof vonden zwegen ze erover en blijven we met elkaar omgaan. Ze konden van bij het begin al niet begrijpen dat ik een vrouw was, waardoor ze me aanspoorden om mijn naam ´Sarah´ te veranderen naar een jongensnaam. Zo werd Jason geboren.


Geen schaamte voor onze littekens


Wie is je partner in crime? Mijn partner in crime leerde ik nog maar recentelijk kennen. Hij heet Nate en is ook transgender. Wij hebben elkaar leren kennen via onze ouders. We hadden meteen een vriendschappelijke klik. We hebben enorm veel steun aan elkaar. Hij staat iets verder dan mij in zijn fysieke transitie. We dagen elkaar ook uit in elkaars proces waardoor we elkaar beide sterker maken. Zo kon ik Nate ervan overtuigen een fotoshoot samen met me te doen en onze borstlittekens te laten


zien.

Van je zwakte je sterkte maken